A revelación no recendo ós doces

Nunca me sentín completamente obsoleto. Con todo, hai veces que me chegan sinais de que non é casualidade que as emisoras de música que me prestan estean todas na internet e poidan moi ben levar apegada a etiqueta de vintage. Un deles, moi poderoso, sucede a diario, na rúa. Vexo moitas mulleres novas, ou individuos que me parecen tal. Pode influír que toda a vida se me deu fatal calcular idades cunha precisión mínima, mais o carallo é que dou por certo que deben andar preto do tempo de opositar á Xunta e contratar unha hipoteca. A verdade maniféstase non ben paso a carón delas: as súas caretas de femia adulta esborrállanse coma a area mollada ó me chegar ó nariz o recendo ó Kinder Bueno e ó oído as súas lerias de estorniños en conciliábulo. Tiña lido nalgures que a polución pode causar nas adolescentes un desenvolvemento físico precoz, que non afecta á parte mental. Soa tan ridículo que será verdade.

Digo que non me considero fóra da onda por enteiro, e dou gracias por que así sexa. Di o actor José Sacristán que “a orixe de todo é feminina” e que o home é un “accidente” e un “provedor”. Son palabras dun home doutro tempo. De moi outro tempo. Preguntáronlle por hoxe e espetou iso coa mellor das intencións laudatorias, deduzo, de quen se quere ter por un poeta sequera pola intención do goce estético. Pensei, ó lelo, noutras reaccións semellantes por parte de homes criados entre fume de tabaco negro e camisas cos tres primeiros botóns desabotoados para airear a xungla capital peitoral. Ese esforzo por agradar fundamentado, talvez sen eles seren conscientes, nunha filosofía de sacristía: o varón de daguerrotipo adora a nai e maila Virxe; a elas se refire cando loa á muller. Co de que o home é un mero abáboro concordarían eses langráns que deixaban a moza preñada e escapaban para Londres ou para Rio de Janeiro porque, así o sentían, de alí en adiante a cousa xa non era para eles.

Sacristán debera saber que a Natureza, ou Deus, ou como se lle queira chamar, xamais padece accidentes. Non crea nada accesorio.

E eu, no entanto, sigo a confundir nenas con mulleres pola rúa e a escoitar rock dos 80 ó 2000 e retro soul desde Portland e París. Pero non estou obsoleto, oídes? Non de todo.

Anuncios

A única concesión romántica do home de negro

still-life-851297_960_720

Foto: Larisa Mozgovaya

Un home a quen coñecín hai tempo contoume unha vez que a súa experiencia persoal no tocante á apertura sentimental con mulleres fora máis ben perralleira. Disto haberá como dezasete ou dezaoito anos, e porén non esquecín o moito que me sorprendera estoutra apertura súa comigo. Era un home grande, con certa traza de duro. Fora xogador de baloncesto, sempre vestía de negro, fumaba seguido e tiña o andar pesado; faltáballe o abrigo longo de coiro para lle imitar ó seu propio personaxe. Era desa clase de persoas que, polo que contan, viviron moito. Sempre tiña no bico da lingua un retallo dunha desas noites de mocidade de irse deitar sen saber moi ben canda quen non ben as tardes tiraban a pachorrentas. Trateino durante uns poucos meses. Nunca fixo máis concesión ó romanticismo ca aquela.

O problema insistente que este home tivera fora que, cada vez que lle confesara a unha muller o moito que a quería, ela arredárase. Tal revelación metíalle invariablemente o medo no corpo á afortunada, supoño que por lle facer pensar nun compromiso máis serio, que adoita representar tamén unha renuncia a certas cousas que (malia que antes talvez non se percibiran así) tiña por valiosas, e pola consciencia de que o habitual é que os zapatos que lle turraban polos ollos amosen as costuras ruíns unha vez comprados. Ela sabía que é ben doado falar de pillar a lebre coas mans mentres a fame non aperta de firme.

Sexa como for, o home de negro nunca tivera sorte. Deducín, xuntando un anaco aquí e outro alá nas conversas da pausa do café, que desistira. Agora andaba polas noites de ‘voitre’ sen disimulo ningún, coma naquela cancionciña hillbilly que soa en Na calor da noite antes da rolda nocturna de Sam Wood, Fowl Owl On The Prowl. Segundo a súa teoría, atrevida polo menos, unha muller que aceptara un voitre sabendo que o era tiña que pagar a pena con toda certeza. Sobre a razón do cambio de conduta del, digo eu que acharía máis axeitado mudar de método: se ser o poli bo non dá resultado, ser o poli malo. Ou poida que só aceptara o que non tiña solución, sen máis.

Ignoro se deu atopado unha amiga dos voitres. Logo daquel tempo, non o volvín ver máis ca unha vez. El cruzaba a Rúa do Teatro e eu ía cara Santo Domingo. Non me viu ou simulou con educación non recoñecerme. Eu tomara a mesma decisión sen pensar. Vese que nos entendiamos máis do que eu sempre coidara.

Téñome lembrado del de cando en vez nestes anos porque, despois daquilo, puiden comprobar que a súa vida sentimental non fora nada extraordinario, moi ó contrario do que a cultura popular e a crenza máis estendida indican. Hai moitos homes de negro e moitas mozas de homes de negro que recúan aterrorizadas ó oír a palabra máxica. Demasiados e demasiadas. O medo é libre, e o fatalismo tamén.

O coitelo do xamón ‘cool’

No 1956, o censor Miguel Piernavieja redactaba un informe sobre A Esmorga, de Blanco Amor. Velaquí un fragmento, ou o informe íntegro, non estou certo:

«Burda novela corta, en gallego, en la que se narran las aventuras y desventuras de tres borrachos. En lenguaje a menudo soez, se mezclan los diálogos de estos tristes personajes con escenas de burdel y recuerdos de aventuras. No debe autorizarse.»

O ton non é moi diferente do habitual no gremio. Moitas veces, certo é, ós censores notábaselles unha xenreira soterrada; criticaban coa furia que dá o noxo, a semellanza do heroe que decapita o monstro cando todo sae como nos gusta que saia. Pero eran despectivos por enriba de todo: selo implica sempre unha dose, pequena ou minúscula, de afecto. Sen ter coñecido censor ningún, quero pensar que os que tomaban o seu labor coma unha misión e non coma unha xustificación dos seus salarios, o facían desde o paternalismo e non desde o odio verdadeiro.

Hoxe, en certas webs de crítica literaria, poden atoparse recensións considerablemente máis contundentes ca estas liñas cheas de grallas estampadas a máquina de escribir en papel amarelecido. Estoutros informes de censura disimulados van con frecuencia alén do lene sentimento de superioridade por (unha suposta) meirande amplitude mental. Léndoos, un imaxina as súas redactoras coa folla dun coitelo do xamón entre os dentes e os ollos coma candeas, inflamadas pola paixón que supón o convencemento de estar a mudar o mundo sen escatimar esforzo e sen importar o método.

O que nunca fan de xeito explícito e coincidir na derradeira frase. O autoritarismo é hoxe de ar desenfadado. Pódense ceibar babecadas gordas coma cabazos contra a obra ou mesmo contra a persoa; obviar o enfoque profesional; condicionar a aprobación do que se xulga á moral que se supón que amosa. O inadmisible é parecer un incitador á lapidación deses que poñen tres bandeiras españolas e catro de Tabarnia no perfil do Twitter. Hai que incitar á lapidación, si, mais sen que se perciba o fel a abrollar da boca. Cómpre parecer ben cool. O factor cool confire irrebatibilidade ós propios argumentos, sexan cales sexan.

Miguel Piernavieja, con case toda certeza, tiña un nome moi acaído para a súa persoa e carecía dun gusto litetario sequera aceptable. Mais non creo equivocarme se aventuro que, de ter vivido hoxe, poñería no perfil do Twitter sete bandeiras do aguilucho. Se non cabal, cando menos honesto. Que, se non de loar, é de agradecer.

Pulp e repolos

fish-3131005_960_720.-Sarah Richter

Foto: Sarah Richter

Hai pouco, Xosé Duncan tivo a ocorrencia de coller unha presa de exemplares da súa novela Negruña e ofertalos como agasallo nas redes sociais, con entrega a domicilio e autógrafo inclusive. Eu mesmo lle fixen promoción no meu Twitter, se ben preferín non pedir ningún; desde que escribo coma profesional (ha ha), leo moito menos, por moitas razóns pero sobre todo pola de me manter libre de influencias externas en todo o posible, e máis cando podo atopar no lido máis dunha afinidade co que eu escribo. A idea lembroume, tamén, con algo de melancolía, aínda que dubido que fose a intención de Duncan, á deses agricultores que protestan contra os prezos de miseria que lles pagan polas colleitas poñéndose no medio dunha praza e dando de balde repolos ós curiosos que se achegan.

Nunha recensión da novela en Biosbardia, xurdía a pregunta de se é verdadeiramente necesario escribir novela pulp tendo, como temos, o cinema e as series de televisión hoxe. Non me acabou de quedar claro o parecer de César Lorenzo Gil, aparte de que non sei se en literatura haxa algo que poida chamarse “necesario” en verdade. Direi que hai que ter presente unha diferencia básica entre o que é a intención (máis ca subxénero) da novela barata e o audiovisual. O guión de L. Sprague de Camp para Conan O Bárbaro, o filme de John Milius, era moi fiel ós relatos de R. E. Howard: rezumaba sangue e entrañas. Naturalmente, houbo que revisalo, e o que se ve na montaxe final é moito máis comedido que o que saiu da máquina de escribir. No tocante ás series de televisión, con excepcións coma Preacher, baseada nun cómic, non se propoñen ser pulp ou novela de cordel, senón o que hai cento e tantos anos era o folletín. Ademais, este tipo de producións aspiran a un público amplo e moi diverso. Hoxe, nas series, é moi raro ver que unha muller ou un individuo homosexual ou negro ou todo ó tempo representen o mal, ou que amosen sequera caracteres complexos neste sentido: non se lles permite, por medo a deixalos quedar mal. O varón branco heterosexual queda para ser o saco dos paus e, sen os guionistas o pretenderen, o máis interesante que alí aparece, porque xustamente non hai medo a deixalo quedar mal: valla de exemplo Jackie Rohr en City on a Hill. O pulp non fai estas distincións: todo é máis difuso. Máis humano.

Así que, necesidade de escribir pulp? Para o autor, como mínimo. Necesidade de publicalo? Non hai necesidade de publicar nada. Non hai peticións no Change.org para que se publique nada en absoluto; ninguén reclama os meus inéditos. Pero, polo menos por dar algo que sexa todo o verdadeiro que pode ser un produto artístico, eu, se o tivera, miraría de publicar pulp. Por moito que acabe un dándoos de agasallos coma repolos.

O que ninguén lembrará ó día seguinte

Foto: David Cardinez

Baixara eu por unha ducia de laranxas, e agardaba mentres atendían ós demais clientes. Había xa un tempo que a xente coa que me topaba nas ringleiras e/ou diante dos mostradores se guiaba cunha urbanidade desconcertante, ata tal punto que non deixaba de me preguntar cando volvería xurdir unha faísca de “normalidade”. Podería mentir e dicir que esperaba que fora naquel mesmo momento e lugar, pero non mentirei.

Marchou a persoa que estaba xusto por diante de min e ía eu abrir a boca. Nisto que un deses paisanos que fixeron de apalpar no pan sen envasar unha sorte de costume se adiantou e pediu que lle cobraran a barra. O paisano entrara despois de min, así que, non ben lla cobraron, díxenlle: “De nada”. Eu non estaba anoxado, nin ofendido. Limiteime a lle dar a entender o que viña de facer, pois hai infractores das normas que ignoran selo.

A dependenta, talvez non querendo quedar mal no negocio do que estaba encargada, díxolle, sen malos fumes: “Seica te colaches”. O paisano nunca mirou para ningún de nós. Coa ollada baixa, nun aceno que non parecía de vergonza nin de culpa, tardou uns segundos en responder: “Hombreeee…”, desta cun ton de orgullo inequívoco.

Como digo, pouco me importaba que alguén adiara en medio minuto a compra pola miña parte dunha ducia de laranxas; tempo, tiña eu dabondo. Nin sequera me ofendeu a falta de educación do paisano. En cidades coma Lugo, unha persoa de movementos repousados e poucas falas que non pareza Dolph Lundgren é altamente susceptible de ter tomada por parva; non pode un poñerse carneiro contra o inevitable. O significativo foi aquela faísca de “normalidade”.

O paisano tería, como pouco, sesenta anos. Imaxinei que o seu nivel de envilecemento debía ser elevado (algo, por certo, moi común en individuos da súa idade aproximada aquí), para ter en tan pouca estima a súa reputación que tiraba con ela a cambio de poder pagar unha barra de pan un pouco antes de tempo. Ocorréuseme que, se era quen de facer tal por cousa tan trivial, de cousas moito peores sería ou debía ter sido capaz na súa existencia. A ruindade revélasenos así moitas veces: non nos feitos máis notorios, nos que pasan á Historia, senón nos que case ninguén lembrará ó día seguinte.

O que me daba Michael Knight

high-plains-183520_960_720

Reflexión logo de tragar un filme de Netflix bastante predicible, cun elenco que parecía unha asemblea das Nacións Unidas. Tal diversidade tería sido ben interesante se fora uniforme. Non era o caso: os malos eran brancos, e varóns case todos.

Se quixera dar unha frase que valera coma titular dunha entrevista desenfadada e moi improbable a min mesmo desas típicas das páxinas do xornal en época estival, diría que fun un neno lucense algo americanizado. A cultura popular audiovisual que me entrou polos ollos estaba feita, nunha porcentaxe bastante elevada, entre Nova York e Los Ángeles, California. Non son, nisto, tan diferente de moitos outros galegos da miña idade aproximada. Acabou por coller relativa fama aquela frase da Dallas emitida na TVG, “Estás bébeda, Sue Ellen” (lembrades?). As caras que enchían as miñas horas mortas eran as do Doutor Who (británico este, excepción agradecida), as de David Hasselhoff coma Michael Knight, e mailas mangas arremangadas da chaqueta de Don Johnson e a xoiería portátil de Míster T, e máis un actor para min descoñecido ata entón facendo do tolambrón de Han Solo e dun inverosímil profesor aventureiro de alcume ridículo, e Charles Bronson a darlle pasaporte a calquera que deixara de lado as boas maneiras, e o traxe charramangueiro con ombreiras anchas co que entra Corey Haim na tenda de comics en Jóvenes ocultos. Por tirar unhas bolas da urna ó chou.

Ningún daqueles personaxes tiña a menor semellanza comigo nin co que me rodeaba. As súas historias nada tiñan que ver coa miña vida. As estradas soleadas polas que corría K.I.T.T. pouco tiñan que ver cos solares decorados con valados publicitarios de pintura que eu vía cada vez que botaba un pé fóra da miña casa, en absoluto semellante a un apartamento de Queens nin a un chalé entre os outeiros, nas aforas de San Francisco, coma os que se vían en Harry O Forte, nun dos cales perpetraba unha matanza demasiado espectacular un policía de tráfico xusticieiro.

Mal podería eu identificarme con ningunha daquelas facianas. Pero tanto me tiña, e tanto me ten. Eu sabía moi ben que xamais sería Michael Knight nin Harrison Ford, nin falta que me facía. Non tiñan por que ser do meu mesmo sexo, nin color, nin sequera falar o meu idioma. Non minguaría nin desaparecería o meu interese porque non tiveran os ollos claros nin foran de arrabaldo lucense; seríame igual que tiveran o ollar tan negro de Lee Van Cleef e se moveran por Beverly Hills. Érame igual.

O que me atraía do que me ofrecían era algo ben máis sinxelo e nada simple: dábanme beleza. Volvían máis dignos de ser vividos os meus días. Polo demais, ben me decataba eu, que algo fato era mais tanto non, de que todo era mentira.

Os que non teñen aldea

art-1006001_960_720

Talvez o teña contado antes: Durante unha conversa cun meu coñecido, madrileño con anos de residencia en Lugo, dixo el que atopaba bastante substanciosos os salarios de aquí. Deixoume un algo perplexo, pois nunca souben dun salario lucense que puidera chamarse de tal xeito, en verdade, non sendo os Deses Que Todos Sabemos. Convideino varias veces a desenvolver a súa idea, intrigado eu, mais do dito non saía. Tivo que ser a súa muller quen me aclarara aquilo que seu home tiña en mente e, por (para el) obvio, non traducía en palabras. O meu coñecido madrileño coidaba que todo lucense tiña “aldea”, quere dicirse, parentela no rural, entendida no seu sentido máis materialista: varios quilos de carne, ovos e produtos da horta no maleteiro do coche cada fin de semana. El contaba con este complemento salarial en especie como algo xeralizado á hora de botar as contas do mes. Medio me tomou unha risa amarga ó explicarlle que eu non tiña aldea, e coma min moitos outros. Tiven a impresión de que non acabara de crerme. Os tópicos son resistentes coma o mofo negro.

É comprensible que non me crera. Hoxe hai moita xente a vivir, dun xeito ou doutro, da súa aldea particular. Nunha independencia ficticia. Marcharon da casa ós 18 ou ós 24, mais seguen indo xantar alí con moita frecuencia, ou teñen o seguro do coche a nome do pai, ou mesmo, literalmente, veñen encher a neveira propia a conta da da familia a cada pouco. Sei de casos. E o curioso destas persoas é que non semellan conscientes da súa condición verdadeira. Observan cunha conmiseración cariñosa a outras que teñen a súa idade ou máis e aínda viven cos pais. Falan delas coma se lles foran alleas. Lémbranme un pouco a un presidiario ó que lle deixan pasear media hora polo patio da penitenciaría adiante que faga burla doutro presidiario en cela de illamento.

Vívese moito de ilusións: da ilusión coma forza vital, e da ilusión coma engano.

Nostálxicos da coitela

goose-4153734_960_720

Foto: Mabel Amber

Sempre digo igual, pero é a verdade: vivimos nun programa de cámara oculta, onde se fai o que sexa, por impensable e carente de sentido que pareza, para provocar a cara de estupor no inocente escollido. (Outro día falaremos de por que, por algún motivo, máis ca razón, aparentar sorprendido equivale a ser parvo a ollos de moita xente.)

O outro día lin en internet que alguén se valeu deste artigo acerca da sobreprotección infantil para adentrar o marco uns metriños na leira do veciño, como poderiamos dicir aquí, ou para arrimar el ascua a su sardina, como dirían na meseta. O artigo expón, entre outros, o argumento de que unha presenza constante dos proxenitores no tempo de xogo dos nenos volve a estes menos resolutivos e máis dependentes, máis ou menos. O ideal parece ser deixarlles que arranxen os seus enredos entre eles, sen intervención adulta de ningunha caste. Pois ese alguén relaciona esa idea, que non sei dicir se é atinada ou non, por mor das miñas nulas formación na materia e experiencia como pai, coa (non o nego) moi mellorable calidade dos políticos nacionais entre Gata e Fisterra en xeral e, cághate lorito, aproveita para recomendar unha mínima intervención do Estado nos asuntos da cidadanía. Digo que o fulano moveu o marco ó seu favor porque é coñecido pola súa ideoloxía liberal no económico. Explica o home que, ata os anos oitenta do pasado século, os pais ben pouco se metían nos conflitos dos seus fillos pequenos, e que é a partir desa dećada cando todo comeza a se torcer. En poucas palabras: que os cagalilas dos mileniales, apelando todo o tempo a unha entidade superior non ben non lles vai a feira como quixeran, están matando España ou o mundo enteiro, que sei eu. Este señor pretende que antes dos anos oitenta era este cachiño de terra un lugar civilizado. Non sei onde viviría. Aquí penso eu que non.

O máis perigoso das súas analoxías é que alguén llas crea. Un país no que o Estado intervén pouco ou nada non é a mellor opción. O enxeño doado di que os Estados se crearon para que os pobres non pasaran pola coitela ós ricos. Unha definición máis seria di que a función do Estado é minimizar canto sexa posible as desigualdades entre uns e outros. Porque, antes dos Estados modernos, os conflitos resolvíanse coa coitela, basicamente. E sempre había (e hai) quen a tiña (e ten) meirande e máis aguzada ca outros, por ascendencia social, por ese factor diferencial da existencia chamado sorte ou polo que se queira. Os Estados están para que as coitelas queden no caixón, ou, se non pode ser, para que todos teñan a mesma. Segundo este concepto, concedo que o actual aquí é un fracaso. Difire do feudalismo en que os servos poden ter iPhone; ós da coitela grande concédenselles amnistías fiscais e ós da pequena, como moito, a RISGA.

Pois se así están uns e outros coa intervención estatal, botade contas do que sucedería se se aplicara ese criterio supostamente xusto e quitaran os árbitros dun partido no que os couces non valerían, porén (e esa é a diferenza maior), e por moito que se pregoe o contrario, o mesmo para todos.

Un anxo de loito na tarde quente

A sociedade rexeita os solitarios, e as cidades ódianos, con disimulo no inverno, definitivamente no bochorno. As terrazas son un dos meirandes enganos posibles para un non fumador e algo reticente ás relacións sociais a calquera custo. Se o sodes, nunca vos confiedes: por baleira que pareza e silencioso que estea o bar ó que pertence, é sentar, tratar de esquecer en que mundo vivides, e que se encha vinte minutos despois ou menos de xente a falar con moito entusiasmo e un cigarro na man do menos relevante, nin sequera divertido, que se poida imaxinar.

Pensaba eu nisto un domingo aí atrás, nunha terraza do Campo Castelo. Xa digo que o verán non nos atura, e non conforme con isto, e a semellanza dos festivos o ano enteiro, aínda nos escaralla esas rutinas que fan a vida soportable. Desta vez a tranquilidade non botara nin vinte minutos: xa estaba o demo presente cando cheguei. Eu trataba de reler nunha noveliña negra de Boris Vian de ritmo anfetamínico e falar desenfadado dos personaxes, narrador inclusive, todo moi axeitado para o tempo. Ó meu carón había dúas almiñas entusiasmadas coa raiola máis pequena de sol. Dous fulanos fracos coma garabullos a falar e falar e falar de nada. Sempre me fascinou esta capacidade de abstracción do mundano, igual porque nos fascinan as habilidades das que carecemos. Un deles falaba non sei que dos gustos de seu mozo, e de que gustaba (el, non o mozo) de usar “minibañador” na praia. Como, por se fora pouco, non deixaban de aparecer barrigáns de cara rubia a fumar na porta do bar, xusto ás miñas costas, non puiden evitar prestarlle atención, a el e máis ás súas caneliñas torradas. Eu, dentro dun minibañador, de seguro parecería unha estatua do Museo de Madame Tussaud, e porén, considerando o meu tren inferior case de futbolista, compadecín a quen tivera que ver aquel corpo de paxariño que non dera fuxido dunha queima do monte deixando moi pouco á imaxinación.

Erguíase un algo de vento e eu ía en camisa. E o aire todo fedía ó fume do tabaco. E aqueles dous grallando, máis ca falando; tiñan esa caste de voces desagradables por exceso de énfase predeterminado. E eu non pasaba das cinco páxinas. Para desgraza meirande, a camareira, comigo bastante seca como é habitual no gremio, achegábase a eles e veña darlles conto. Acabaron mesturados os minibañadores (a almiña insistía moito nisto sen que ninguén lle preguntara) co trikini que pretendía lucir ela con certa moza que era culturista ou practicante de fitness ou cousa semellante que andaba cun coñecido deles dous. E nisto que o do minibañador mudou o disco: agora deulle a teima con que a tipa acabaría por volver hetero ó fulano (ó que andaba con ela). Aí xa perdín o fío por enteiro, así que non vos conto máis.

Botei todo aquel tempo tendo conta de min mesmo. Nun día no que o único que desexaba era calma de morte, tiña unha gana tola de esganar alguén. Ollaba de cando en vez á outra banda da terraza. Alí estaba sentado, ó comezo, Piantao, antes coñecido coma Bordell e outros alcumes, o artista. Sucedeu algo curioso: estaba alí, vestido de loito, mirando para a rúa de pedra silenciosa con aire indolente á primeira ollada, e á segunda tamén. Á terceira xa non, nin na terraza, nin en ningures. Esvaera coma un fantasma.

Aquela ultima visión un algo irreal modificoume de xeito decisivo a tendencia anímica. Serenoume case por completo. E cando o prosma estaba a repetir por millenta vez o de “LO VA A HACER HETERO, TÍO”, souben o que debía facer. Volvínme cara eles e pousei nas súas cariñas de coiro vello unha mirada longa e severa, para de seguido devolver amodo a cabeza á súa posición previa e abaneala mansamente. Do seu intre en silencio deducín que se decataran.

Piantao posibilitou, como ás veces sucede na vida, a realización dun acto construtivo (para o caso, insinuar a quen o ignora o que son a educación e o bo gusto, ou sequera o que non son) e non, como en pricipio é sempre máis doado, dun destrutivo.

Ti tamén es ‘incel’

Ten o seu chiste o asunto dos “incels”. Para os que, coma min polo común, non entendades os argots da rede, explicar que un incel é, seica, unha persoa, normalmente varón e hetero, que está sen parella por causa allea á súa vontade (a palabra sería unha contracción da expresión inglesa equivalente) e que se dedica a culpar da súa situación ó xénero feminino no ciberespazo. Por poñer un exemplo, sería incel o mozo resentido coas mozas que, entende, desprezan a súa amabilidade e intelixencia e prefiren meter entre as pernas un brutamontes malote. Diríase, malia que non estou certo, que o de “parella” é en certos suxeitos coma a palabra amor en boca de Barry White: un eufemismo de algo ben máis carnal.

Digo que ten o seu chiste porque, como é natural na rede e cada vez máis fóra dela, esta xente creou sen querer unha comunidade bastante ampla de “odiadores” mediante o acto de dicir o que lles sae das tripas. O odio xérase así moitas veces: sen facer o que se di nada. E aquí é onde se dá a mecánica da indignación e os extremos: un crea o oposto. Se os incels coidan que a culpa sempre é das mulleres, os seus odiadores coidan que a culpa é sempre dos propios incels. Non falla. O que se estila hoxe é que, se resulta que metemos no cárcere un inocente, o supostamente razoable é abrir as portas e que saian todos os que alí están. E ó carallo.

Nin incels nin anti-incels reparan naquilo que fai imposible, ou polo menos nada recomendable, establecer verdades absolutas acerca da humanidade: a súa arbitrariedade, tremenda e tantas veces cruel. Un ser humano mata animais ou outros humanos porque non gusta do seu aspecto e elixe presidentes porque lle son simpáticos. Un ser humano fai o que non fai animal ningún: ir na procura do que sabe que lle fará mal. O seu criterio dista, pois, de ser infalible e coherente en calquera caso. (Sobre este tema en particular, e cando van aló 50 anos da primeira alunizaxe, contaba Walter Cunningham, membro da misión Apollo 7, que as mulleres toleaban polos astronautas, sen saber máis nada deles ca iso. Porque eran gloriosos a ollos do pobo, talvez. Que é un motivo do máis ridículo para desexar a ninguén, pero en fin.)

Tampouco me acaba de chistar esa afirmación tan típica dos anti-incels de que “se estás como estás, non é culpa do resto do mundo, senón túa”. Non me chista que a quen procura afecto ou sexo se lle fale con simplismos socioeconómicos, por moi aceptados como verdade que estean para moitos. Non é certo que, por norma, unha persoa pase privacións ou non teña alcanzado o seu obxectivo vital porque non teña feito dabondo para iso, e non é certo que un individuo sexa invulnerable, por norma, á subxectividade do resto.

Para rematar, e por se volo preguntabades, o título só se refire ó contido en parte, mais vin axeitado poñer un ladrillo para erguer esa casa: toda persoa soa é incel porque ninguén con sentidiño pode vivir nunha soidade voluntaria. Outro conto é atopar á persoa desexable e que esa persoa te desexe. Un cubo de Rubik con frecuencia irresoluble.