Divagación: como arruinar un ‘blockbuster’

home-2308799_960_720

O sábado pola noite, a cidade cheiraba á asadura en pleno Arde Lucus de romanas con Rayban de espello e castrexos con idéntico pelexo de lobo e túnica de liño. Nunca fun de multitudes, así que preferín ficar na casa a fedellar no Movistar Plus. Batín con El último cazador de brujas e deille unha xeira. É un blockbuster moi convencional, con Vin Diesel no principal. Segundo IMDB, deu sesenta e pico millóns de dólares en perdas. Puido telos dado en ganancias, porque non é tampouco moi diferente dos filmes de acción é fantasía máis recadadores da época, deixando aparte unha certa candidez.

Axiña lle vin as trazas, e púxenme a facer o que adoito facer cando tal ocorre: imaxinar como tería feito eu o filme. O resultado final tería sido, penso, bastante mellor có orixinal, e aínda un fracaso meirande en materia de venda de entradas; 27 millóns de dólares ingresou a orixinal, contra os 27 euros que ingresaría a miña, euro arriba ou abaixo. O meu Vin Diesel, que no filme é o típico duro con cara de non lle saber a nada nin o xeado de trufa e se dedica a arrestar bruxas que empregan o seu poder contra humanos, nunca tería levado unha azafata de aviación civil ó seu cuarto de hotel, nin conduciría un coche de moita cilindrada coma un rancio dos sesenta-setenta, e en cambio sabería sorrir e sería máis ben coñón; entendo que se alguén que (SPOILER) leva 800 anos de vida sen expectativa de morte por medio ningún non é quen de tomar a primeira a chacota, non sei quen o había ser. Tamén estaría algo tolo. Non atormentado como el o está polo conto de sempre, como é a morte da súa familia. Non: eu digo mal do cabazo, literalmente. Porque un traballo coma o seu tería que danar a saúde mental por forza á volta de oito séculos sen horario definido. Algo parecido tería feito co resto dese guion, ou do que restou del logo de que o director fixera o que os directores fan cos guions.

Como digo, xa non sería un blockbuster. Sería un bo filme. Pero non vendería. Sería orixinal, sen ser tampouco incomprensible, nin sequera “elevado” no artístico; máis próximo ó real, e máis máxico polo tanto se o que se procura, como tanta xente procura, é un incentivo vital. Pero non se gañaría un peso con el. Non deixa de ser contraditorio. Certo é que algunhas veces se dá que o público escolle o que a lóxica indicaría que debera escoller. Poucas veces, con todo.

Coa literatura pásame igual. Cada vez que teño que dar unha opinión sobre obra allea, recomendo ó autor, se é que quere vender exemplares e/ou apañar premios, que faga o contrario do que os meus consellos lle suxiren. Non tería o 100% de probabilidades de éxito, pero si, de certo, moitas máis ca se me fixera caso.

A arte é unha mentira e o gusto do destinatario outra. Lin que Netflix recomenda filmes ós seus usuarios non en función do que estes afirman mirar, senón do que realmente miran: afirman mirar cinema de autor, cando o que miran é Spiderman. Na literatura galega houbo no seu día a idea moi estendida de que o libro galego se compraba sobre todo como obxecto decorativo. Non é exactamente o caso de Netflix, porque aquí o lector ía alén da teoría e realizaba o acto de comprar o libro, mais non sabemos se o que tería gustado de ler sería outra cousa. Nin o sabemos hoxe.

O escritor de ben non escribe nin para si, nin para os demais. Fai apenas a proba de se as súas tolemias, unha vez pasadas ó papel, interesan a alguén máis. O demais é tratar de alterar blockbusters sen que baixen os ingresos.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s