O coñecemento e a vergonza

O outro día batín na rúa cun fato de xitanas a vender boa fortuna. A tarde era algo borrallenta e chuviscaba, e con todo alí estaban, ofertando a quen os quixera ramalliños coma ese que se ve aí arriba.  Tal visión deume pena e curiosidade ó cincuenta por cento. Lembraba que a última vez que unha xitana me entregara un ramalliño, na rúa da Raíña, penso, o fixera de balde. Mesmo parecera ofendida cando eu, antes de lle preguntar nada, lle quixera dar unha moeda de cincuenta céntimos. Sequera por esta xenerosidade infrecuente, acabaría conservando aquel ramallo no peto interior do meu abrigo máis groso ata que se volveu tres paus resecos.

Pretendía eu desta vez comprobar se o método estaba estandarizado no gremio. Así que parei cando me chamou unha delas e asistín cun sorriso ante todo cortés ás súas explicacións.

Axiña quedei decepcionado. Estoutra xitana empregaba outro sistema, máis cerimonioso e custoso. Un tiña que lle ofrecer as dúas palmas e ela, logo de che preguntar o nome e se houbera algunha desgracia enorme na familia, ía recitando nunha sorte de esconxuro mentres trazaba triángulos co seu dedo entre as liñas da túa man. Para que o esconxuro funcionara, dixo, eu debía finalmente depositar un billete de 10 euros en cada unha das miñas palmas e recitar non sei que. O meu sorriso debeu pasar daquela de cortés a carallán, obviamente e sen poder evitalo, e negueime a facer tal, alegando falta de efectivo. Ela baixou a un euro por palma. Mantívenme firme. Lembrei entón o que fai o protagonista de The Burial of the Rats (“El entierro de las ratas”; non sei se se traduciu aquí), de Bram Stoker cun seu anel valioso, e imiteino: tiven a billeteira todo o tempo na man, diante dos seus mesmos nefres, a ver que facía ela. Tamén aquí me decepcionou: non fixo nada en absoluto. Deixeille quedar 40 céntimos. Por aturar a chuvia e polo ramallo que aparece na foto.

A impresión para calquera na miña situación sería a de estar a facer o ridículo, pois a xente que pasaba sen se deter (toda) coidaríame crédulo. Deume igual. Lembro que na escola había un reparo xeneralizado a pedir aclaracións cando se trataba algún tema aparentemente de doada comprensión; temiamos quedar por estúpidos, e viamos preferible facer coma que o entenderamos todo malia que nin moito menos fora así. Ás veces o coñecemento pon a peaxe da vergonza.

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s