A muller que non escoitaba

Volvina ver, despois de bastante tempo, estando un en cada extremo dunha ringleira, e ela viume a min. O seu aceno nada amigable impediume sequera a mínima concesión ás formas dun movemento de queixelo a xeito de recoñecemento.

Hai anos, tiñamos coincidido moito, por ser eu cliente do seu negocio, ata que tivera que pechalo. A súa actitude si era amigable daquela, e foi algo que me deu que pensar, porque a máis da xente non trata de reducir a distancia (non me refiro á interpersoal, tan de actualidade) cando debe manter comigo unha relación profesional: limítase, como moito, á corrección, con frecuencia non de todo libre de certa sequedade. Dela acabei sabendo mesmo onde vivía, que era divorciada e que tiña unha filla adolescente das de establecer as súas propias normas (como había ser se non…). Nunca tiven claro que era o que quería de min, se algo quería. Dábase nela a contradición de aparentar desexar, mesmo en máis dunha ocasión reclamar a miña compaña, e ó tempo ser por enteiro indiferente á miña persoa. As nosas conversas eran máis ben un seu monólogo, no que eu, actor moi secundario, intentaba introducir algún tema ou reflexión moi de cando en vez, que ela desbotaba cun “Sí, vale…” distraído para volver ó seu conto de contado. Pedíame moitos consellos que ó final nunca seguía. Aquela muller, defecto ben común hoxe, era incapaz de escoitar, e en consecuencia de entender.

O noso último encontro, antes do día do que falo aquí, fora casual e na rúa. E ela, ó remate, preguntárame cara que lado ía. Eu escollera o oposto ó seu, sabedor de que nada ía ser diferente dos outros días. Parecera contrariada, como era de esperar. Nunca souben de onde procede o rancor co que me observou desde a outra banda da ringleira. A ver ser buscaba un amigo e coidara que eu a desprezaba, cando o problema era que eramos demasiado diferentes. A ver se, e isto xa o dubido, buscaba un mozo, porque ocorre moito que pode a paixón e primeiro se busca o amante e despois o amigo, e coidara que a min me botaba para atrás a súa condición de nai, cousa que non creo que me tivera importado de non ser pola nosa incompatibilidade, e sempre que eu puidera darlles ás dúas algo máis ca conversa, claro. Quen o sabe. Hai moitos motivos que sempre serán ignorados ou mal entendidos. A maquinaria do decorrer dos anos está composta deles en grande parte.

Cando a vin esta última vez, ía canda un fulano de traza cativa, con estética cani de buga tuneado e cubata en locais de chunda chunda polos altofalantes. E de novo digo, quen o sabe. Talvez a el si que o escoite. Por que non?

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Cerrar sesión /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Cerrar sesión /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Cerrar sesión /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Cerrar sesión /  Cambiar )

Conectando a %s